Nie chce mi się

Siedział Adaś na fotelu,
i to już od godzin wielu.
Telewizor miał włączony,
obok leżał popcorn słony.
Woła mama: „Wynieś śmieci!”,
a on na to: „Bajka leci”.
Mama prosi: „Pomóż tacie!”,
a on: „Jakoś radę dacie”.
Mówi tata: „Dość, Adamie,
przydajże się teraz mamie”.
Adaś jęczy: „Nie chce mi się!
Teraz leci film o lisie”.
Siostra na to: „Czy zagramy?”.
On zaś: „Spytaj lepiej mamy”.
Wreszcie skończył oglądanie.
„Tato, tato, mam zadanie.
Czy pomożesz?” – rzekł przejęty.
„Teraz jestem dość zajęty”.
No to mama! „Może potem.
Teraz mam na film ochotę”.
Siostra głową też kiwnęła,
bo zabawą się zajęła.
Adaś zrobił minę smutną.
Czy pomagać jest tak trudno?
Siedział w złości sam, bez słowa,
ale później pożałował,
bo zrozumiał ich przesłanie:
że jest ważne pomaganie.
Pomógł w kuchni, śmieci wyniósł,
siostrze porcję dał budyniu
i przeprosił wszystkich wokół.
Mama, tata, siostra – w szoku!
Wszyscy siedli do zadania.
Wielka jest moc pomagania!