żal mężczyzny wiersz

Żal mężczyzny, który stracił głowę

Szedłem sobie polną drogą.
Patrzę, a tam idzie ONA:
z ślicznym włosiem, długą nogą,
piękna, cudna, wymarzona.

Nawet na mnie nie spojrzała!
Stąpa dalej z głową w górze!
Moja głowa się zerwała
i sturlała tuż ku dziurze.

Leżę w rowie załamany.
Odebrało mi wręcz mowę.
Na nic moje przyszłe plany,
bo straciłem dla niej głowę!

Przeczytaj też inne wiersze z różnych perspektyw: