Uczłowieczenie

Mruczek dla Ani był całym światem.
Dbała o niego wręcz z namaszczeniem.
Wszystko zmieniło się, kiedy latem
gdzieś przeczytała to ogłoszenie:

„Twój zwierzak znaczy dla ciebie wiele?
Chcesz, by się człekiem stał do połowy
i mógł prawdziwym być przyjacielem?
Daj mu więc wszczepić czipa do głowy!”.

Mruczek jak człowiek w ramach płatności?
Mógłby z nią mówić? Słuchać muzyki?
Ania wyjęła swe oszczędności
i pojechała z nim do kliniki.

Akcja wszczepienia trwała godzinę.
Mruczek miał teraz się uczłowieczać.
Ania otarła mu z pyszczka ślinę,
niosąc w kocyku. Niech się ulecza.

Kiedy nareszcie uniósł powieki
i w jego oczy swoje utkwiła,
aż jej na twarzy wyszły wypieki.
Radość w niepokój się zamieniła.

Mruczek miał ślepia ludzkie, świadome.
Patrzył się na nią z zaciekawieniem.
Ania uznała przez krótki moment,
że się w nich kryje znienawidzenie.

Prędko w miseczce chrupki mu dała,
kot jednak warknął na nią powoli.
Długo minęło, nim zrozumiała:
talerz z obiadem go zadowoli!

Kiedy już pojadł z pełną kulturą,
kiełki wyszczerzył, nawet zamruczał!
Ani ulżyło. Prysnął zły urok.
Teraz czas kotka życia nauczać!

Chociaż nie mówił, chłonął jej wiedzę
i wciąż zachwycał ją postępami.
Podczas wieczornych, wspólnych posiedzeń
słuchał jej żali, tulił łapkami.

Ania nie miała nigdy tak jeszcze,
by ktoś był dla niej taki wspaniały!
Cóż tam, że czasem przeszły ją dreszcze,
gdy nocą ślepia ją przeszywały…

Raz jej się zdało, że Mruczek gada!
Czy właśnie mówił do jej smartfona?
Gdy do pokoju wpadła dość blada,
ucho przykładał, lecz… do ogona.

Nocy następnej coś się zdarzyło.
Nagle ujrzała prócz ślepi Mruczka
jeszcze sześć innych. Ktoś z dużą siłą
walnął ją w czoło obuchem tłuczka.

Ból ją obudził i groza szczera.
W głowie się tliła myśl o ucieczce.
Mruczek jej ślinę z ust właśnie ścierał.
„Jedz” – rzekł, podając chrupki w miseczce.

Z każdą sekundą Ani świadomość,
ssana przez czipa, szła w zapomnienie.
Jak kot to zrobił? Cóż, nie wiadomo.
Ponoć przeczytał gdzieś ogłoszenie.