Wyznanie zegarmistrza

Patrz, wybiła już godzina,
by pomówić o twych winach.
Robisz dużo wciąż hałasu.
Nie szanujesz mego czasu.
Gdy naprawiam czyjś zegarek,
ty zaglądasz tylko w barek.
Pragnę dawać ci wskazówki,
dobrać się do twojej główki
i rozkręcić cię, naprawić,
ale ty się wolisz bawić.
Wszystkie twoje znam trybiki –
nie ma żadnej w nich logiki.
Zegar tyka. Dość czekania.
Przyszedł właśnie czas rozstania.