Oda do minuty

O minuto, iskro bogów, kręgu zegarowych pól,
Szybka, właśnie przez twą szybkość liczy czas pospieszny chór.
Twa ulotność wszystko zaćmi, dzieli wciąż, jak dzieli czas.
Wszyscy ludzie dziś się spieszą, bo ty wciąż pospieszasz nas.

Kto w pośpiechu, ten niech zaraz stanie, niech zatrzyma się
I kto w końcu chwilę znalazł, niech się spyta: „Gdzie ja tkwię?”.
Z nami ten, kto choćby jedną duszę gdzieś zatrzymać mógł.
Ale kto spokoju nie zna, niech nie wchodzi tu za próg.

Patrz, patrz: to wskazówka biegnie i nie daje chwili nam;
Jak zwycięzca, jak bohater stań na przekór, pomyśl sam.
Trzeba czasem się zatrzymać, choć się spieszy cały świat.
Daj, minuto, nam wytchnienie, bo już dosyć mamy strat.

*na podstawie Ody do radości F. Schillera